گل نرگس

تا حالا شده مدتهای طولانی منتظر یه اتفاق باشی اما همچین که اون اتفاق در شرف افتادنه از شدت ترس در حال سکته باشی؟ خیلی حس بدیه نمی دونی باید خوشحال باشی یا ناراحت؟ نمی دونی باید بخندی یا گریه کنی؟ نمی دونی خودتو مقصر بدونی یا بی گناه؟ نمی دونی بترسی از نفرین و آه پشت سرت یا اعتقاد داشته باشی به راهی که شروع کردی. تورو خدا امشب برام دعا کنید. به خودش قسم مدتها بود سپرده بودم به خودش. نمی خوام بهم اونی رو که من می خوام بده می خوام اونی که خیره رو برام پیش بیاره. می ترسم  از اینکه از اول اشتباه کرده باشم از بعدش. از نگاه بقیه. از کم آوردن خودم می ترسم. دارم خفه می شم

شما زندگی می کنید یا مثل من فقط زنده اید؟

حالا یه سال از اون روزا گذشته. این یه سال پرماجراترین سال عمرم بود با کلی اتفاق تلخ و شیرین. از این شب و روزا بدم میاد. قرار بود آروم جون هم باشیم اما شدیم هنرپیشه. هر دومون داریم از تو آب میشیم اما جلو هم هی ادای آدم خوشبختا و بی خیالا رو در می آریم. هر کدوممون می خوایم واسه اینکه اون یکی غصه نخوره همه بار این جدایی رو خودش تحمل کنه اما مگه میشه؟ مگه کم دردیه؟ مگه یه اتفاق سادس؟ من نمیتونم. واقعا کم آوردم. اما حاضرم هزار برابر بدتر از اینو تحمل کنم اما اون خم به ابروش نیاره. خسته از همه چیزو همه کسم. ماه رمضونو دوست دارم چون لااقل مجبورم سعی کنم که آدم باشم. زیاد دعا کنید تو این ماه. هیچکس به اندازه من نمی دونه خدا چقدر مهربونه و چقدر ستارالعیوب.

والسلام

******************************************************************

پریشب رفتم کنسرت خواجه امیری. وقتی اومدم بیرون انگار که از مجلس عذا اومدم از بس که گریه کرده بودم. آخه عاشقی رو با آهنگای اون فهمیدم.  

یعنی طاقت می آرم؟ چقدر طولانی شدن این شب و روزای لعنتی. بی خبری خیلی سخته. دیروز عصر مردمو زنده شدم سه ساعت ازش خبر نداشتم. خدایا خودت آرامش بده و آرومم کن. یه حس بدی دارم این روزا. همش فکر می کنم اوضاع از این بدتر می شه.

                                                      که هنوز من نبودم که تو بر دلم نشستی

اولین روز گذشت. خیلی دلتنگم خیلی. می دونم به اونم خوش نمی گذره. دیشب صداش آتیشم زد. این فقط غم دوری و دلتنگی نبود. من که کاری از دستم بر نمیاد جز دعا و یه دنیا عذاب وجدان برا مشکلاتی که من ساختم براش. دعا کنید براش.

                                                       هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

رفت. نمیدونم چرا اینطوری شد. نه قرار بود من انقد دیوونه شم نه اینکه این اتفاقا بیفته. زندگیم شده مثل رمانای تخیلی کتابای ژولورن. هیچ کس باورش نمی شه اگه بگم براش. اولا شاکی بودم از همه حتی خدا هزارتا چرا تو سرم بود اما حالا نه. دیگه نمی خوام بدونم چرا حتی از خدا چون هنوز یه ته مونده ایمان دارم که بدونم حتما تمام این اتفاقا به صلاحم بوده هر چند شروعش با خودم بود طبیعیه جور آخرشم خودم باید بکشم. رفت. میاد ۱۳ روز دیگه. تحمل کن. صبور باش. اما چقدر؟ تا کی؟ حاضرم تا آخر عمرم تحمل کنم صبور باشم اما یه اتفاقی بیفته. رفت. بازم مثل همیشه یه جوری بهم فهموند که اون مقصر نیست مجبوره که بره. منم مثل همیشه درکش کردم ساک سفرش رو بستم با یه دنیا آرزوی خوشبختی. یه دنیا خنده الکی. رفت. رفت. تا کی ؟ با کی؟ مهم نیست. به خدا اولین باریه که اصلا برام مهم نیست با کی رفته الان فقط دلتنگشم همین. مهم نیست تو این سفر چی میشه اما مهم اینه که بهش خوش بگذره. اون میگه واسه من هیچکی "تو" نمی شه اما من میگم "زمان" قاتل همه این           "تو" هاست. معتقد نیستم که از دل برود هر آنکه از دیده برفت اما با ندیدن فراموشی و روزمرگی میاد سراغ آدم.

 آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست

                                                       هر کجا هست خدایا به سلامت دارش